ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ 527: Άρθρο του αιρετού στο ΠΥΣΠΕ με την ΕΝΟΤΗΤΑ (στηρίζεται από το Π.Α.ΜΕ), Μάρκου Σκούφαλου, με αφορμή τη συζήτηση για την ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και την τοποθέτηση του συναδέλφου Δημήτρη Νομικού στο Πυργί

Σας στέλνουμε το άρθρο του αιρετού:

ΑΛΛΟ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΦΙΛΟΛΟΓΙΑ

«Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά!»

(Ρήγας Φεραίος, στο Φυσικής Απάνθισμα)

Παρακολουθώντας τον «ντορό» που σηκώθηκε με αφορμή την ομιλία του Δημήτρη Νομικού, δασκάλου του δημοτικού σχολείου Πυργίου, από τον ανεπίδεκτο μαθήσεως πρόεδρο του χωριού, από τον παρευρισκόμενο διοικητή τάγματος-μπράβο κύριε ταξίαρχε για τους επιτελείς σας- από μερίδα των τοπικών ΜΜΕ, και γνωστών παραφιλολογούντων, διαπιστώνει κανείς το πόσο κατάφωρα παραβιάζεται η επιστημονική προσέγγιση της ιστορικής αλήθειας που έχει βασικό αποδεικτικό κριτήριο την πράξη, ώστε τα γεγονότα να μιλούν από μόνα τους και να μη διαστρεβλώνονται, να μην οδηγούνται σε «τιποτολογία», γιατί έτσι θέλει ένας τοπάρχης , το οποιοδήποτε φασιστικό συνονθύλευμα και όσοι μπερδεύουν την ιστορία με τα βιβλία τσέπης Άρλεκιν!

Το όχι του Μεταξά «...για την τιμή των Ελληνικών όπλων» και το Όχι του Λαού

Αμφισβητήθηκε από αυτή τη μικρή μερίδα, ότι ο Μεταξάς ήταν φασίστας, αμφισβητήθηκε ότι  η κυβέρνησή του, οι υψηλόβαθμοι επιτελείς του προεξάρχοντος του Παπάγου ήταν ηττοπαθείς, ότι το όχι που εκστόμισε ήταν το ναι στα αφεντικά του στους Άγγλους- «Είπε το ΟΧΙ, ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ» ανέφερε ο κεντρώος πολιτικός Καφαντάρης-  και όχι γιατί συντασσόταν με το ΟΧΙ του λαού στον ιταλικό και γερμανικό φασισμό. Άλλωστε αυτόν τον λαό τον είχε στο γύψο 4 χρόνια, στις φυλακές, στις εξορίες και στα βασανιστήρια με το ρετσινόλαδο. Αυτός ήταν ο Μεταξάς και για όσους δεν μπορούν να διαβάσουν, ας δουν τη φωτογραφία.

Αμφισβητήθηκε ότι το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ απελευθέρωσαν την Ελλάδα, διαστρεβλώθηκε μέχρι βλακείας η ομιλία του Δημήτρη Νομικού με αναφορές για το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας ως απελευθερωτή λες και μοιάζουμε όλοι  στον αχταρμά που έχουν κάποιοι στο κρανίο τους, προβοκαρίστηκε έντεχνα ο ομιλητής ότι ανέφερε όχι ιστορικές αλήθειες , αλλά προσωπικές του απόψεις.

Η ιστορία μέσα από τα επίσημα αρχεία και τα ίδια τα λόγια του Ι. Μεταξά

Ας δούμε λοιπόν ποιοι είναι οι ανιστόρητοι. 

 Ο Μεταξάς , τον Μάη του 1940, λίγους μήνες πριν την κήρυξη του πολέμου, έλεγε στην  «Ντέιλι Τέλεγκραφ»: «Είμεθα ουδέτεροι εφ' όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης» ( «Τα Μυστικά Αρχεία του Φόρεϊν Οφφις», ΒΙΠΕΡ, εκδόσεις «ΠΑΠΥΡΟΣ», σελ. 76)

«Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι»  (Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», τόμος Δ', σελ. 77)

Δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό ένα καθεστώς, μέσω του οποίου, όπως ο ίδιος ο Μεταξάς έλεγε: «Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό...».(στο ίδιο)

Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι , τόσο το Κόμμα των Φιλελευθέρων όσο και των Λαϊκών ψήφισαν υπέρ της κυβέρνησης Μεταξά στη Βουλή (οι μεν πρώτοι έδωσαν «ψήφο εμπιστοσύνης», οι δε δεύτεροι «ψήφο ανοχής» - το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που ψήφισε «κατά») τον Απρίλη του 1936, παραδίδοντας επίσημα και σύμφωνα με τους κανόνες του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος τη διακυβέρνηση στο μελλοντικό δικτάτορα.

Αυτό λοιπόν ήταν το «‘Όχι», που πίστευε ο Μεταξάς!

Παρά τον τορπιλισμό της «Έλλης» το υπουργείο εξωτερικών στο επίσημο ανακοινωθέν της 16^ης Αυγούστου 1940 εξακολουθούσε να κλείνει τα μάτια δηλώνοντας αναληθώς: « Μέχρι της ώρας ταύτης ουδέν στοιχείον περί της εθνικότητος του επιτεθέντος υποβρυχίου κατορθώθη να εξακριβωθεί…» (Αθανασίου Παπαδημητρόπουλου, Υποπλοιάρχου (ΕΦ/Ο) ΠΝ Ναυτική Επιθεώρηση Τεύχος 589-Τομος 174 σελ 68)

Τα  δε επιτελικά σχέδια, ηττοπαθή, αποδεικνύουν την ολιγοψυχία αυτών που υποτίθεται θα υπεράσπιζαν την πατρίδα στις δύσκολες ώρες που περνούσε. Αναφέρεται στις σχετικές οδηγίες προς την 8^η μεραρχία και το διοικητή της , Κατσιμήτρου που κάλυπτε ολόκληρη την περιοχή της Ηπείρου και σήκωσε το βάρος της Ιταλικής επίθεσης, δυστυχώς μετέπειτα δωσίλογου στην κυβέρνηση Τσολάκογλου: «Η κυβέρνησις δεν αναμένει βεβαίως παρά της μεραρχίας νίκας δεδομένης της αριθμητικής υπεροχής του αντιπάλου, αναμένει όμως εκ ταύτης να σώσει την τιμή των ελληνικών όπλων….» Αντ’  αυτού όμως ο  διοικητής Κατσιμήτρος  στέλνει στους άντρες του την ακόλουθη διαταγή. «Έχω να σας γνωρίσω ότι ο αγών ημών θα είναι σκληρός έχοντες την στερράν  πεποίθησιν ότι τον επιδρομέα θα τον απορρίψωμεν ηττημένον πέρα των συνόρων καταδιώκοντες τούτον κατά πόδας εις το έδαφός του…..το βλέμμα πάντων πρέπει να είναι πάντοτε εστραμμένον προς  τα εμπρός  διότι θα αγωνισθώμεν υπέρ βωμών και εστιών. Η τιμή των ελληνικών όπλων απαιτεί όπως οιονδήποτε τμήμα εις οιανδήποτε κατάσταση και αν ευρεθεί δέον να πολεμήσει μέχρι του τελευταίου ανδρός και του τελευταίου φυσιγγίου και να θυσιαστεί αλλα ουδέποτε να παραδοθεί.» ( Η Ήπειρος προμαχούσα έκδοση ΓΕΣ 1982)

Επικίνδυνη, ανιστόρητη και εκ του πονηρού η θεωρία περί «Λαϊκής Ομοψυχίας»

Η θεωρία λοιπόν του όλοι αντιστάθηκαν είναι η θεωρία για να κρύψουν οι αστοί και η τάξη τους  τη δική τους  απουσία και συνθηκολόγηση με τους φασίστες κατακτητές. Γι αυτό και δεν ήταν όλοι στον αγώνα, όπως αρέσκονται να λένε. Ήταν οι ταγματασφαλίτες που τους χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί φασίστες και μετέπειτα οι Άγγλοι, ήταν τα κυβερνητικά επιτελεία Παπανδρέου, Παλάτι και λοιπών που την «κοπάνησαν» για το Κάιρο και ο λαός από την άλλη, που έμεινε αβοήθητος με αιμοδότη και μπροστάρη το ΚΚΕ που με άλλα 4 κόμματα ίδρυσε το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ την ΕΠΟΝ!

Όταν κατέβαζαν τη γερμανική σημαία οι Σάντας και Γλέζος, η εφημερίδα «Βραδυνή» της 1^ης Ιουνίου 1941 τους κατήγγειλε  σαν «παράφρονες ή όργανα ξένης προπαγάνδας» αυτούς που κατέβασαν την χιτλερική σημαία η οποία αξίζει «την προσήκουσαν τιμήν και τον ειλικρινή σεβασμόν»…

Ο Νίκος Ζαχαριάδης όμως,  από τα μπουντρούμια της φυλακής που τον είχε η ασφάλεια  του Μεταξά γράφει :«Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ. Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα (…). Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό. Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα’ναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας»

 Ο ίδιος, αρθρογραφώντας στο Ριζοσπάστη με ψευδώνυμο, από το 1934 έγραφε για την ανάγκη συνεργασίας των συνδικαλιστικών δυνάμεων σε αντιφασιστικό μέτωπο, γι αυτό στις 5 Οκτώβρη του ίδιου χρόνου με πρωτοβουλία του ΚΚΕ υπογράφτηκε σύμφωνο κοινής δράσης για την αποσόβηση του κινδύνου επιβολής φασιστικής δικτατορίας στην Ελλάδα, με το αγροτικό κόμμα, τη ΓΣΣΕ , την Ενωτική ΓΣΕΕ και τις ανώτερες συνδικαλιστικές οργανώσεις, χωρίς να περιμένουν καμία «εντολή» από την ΕΣΣΔ( Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ τόμος Α σελ 269-270)

Αυτά λένε τα στοιχεία και όχι τα «αρχεία του ΚΚΕ» τύπου Μανιαδάκη, που επικαλείται  για να ρίξει μελάνι και αντικομουνισμό  ο δημοτικός σύμβουλος κ. Παπαδόπουλος μπερδεύοντας μάλλον το θρησκευτικό περιοδικό «Προς τη Νίκη» με την ιστορική επιστήμη!

Για να δούμε όμως και τα μαγειρέματα των αστών, ο Γ. Δάφνης, στο έργο του «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων», αναφέρει πως ο Πλαστήρας πρότεινε στο Βενιζέλο τη διενέργεια πραξικοπήματος, ώστε να «κάνουμε ό,τι και στην Ιταλία, που χάρις στο Φασισμό προοδεύει». Ο Βενιζέλος «του απήντησε ότι δεν ήτο μεν ενθουσιασμένος με το κοινοβουλευτικόν καθεστώς, αλλ’ ότι τα ελαττώματα των άλλων λύσεων ήσαν τόσο μεγάλα, ώστε ουδ’ επί στιγμήν εδέχετο αλλαγήν του πολιτεύματος. Η Ιταλία, προσέθεσεν, επήγαινε καλά, διότι εκεί υπήρχε δικτάτωρ, ενώ εις την Ελλάδα δεν υπήρχε δικτάτωρ… Και χαριτολογών, κατέληξεν ο Βενιζέλος: “Αν πείσεις τον Μουσολίνι να αφήση την Ιταλίαν και να έλθη εδώ, τότε, ίσως, συμφωνήσω να γίνη δικτατορία”»( Γ. Δάφνης: «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων», τ. Β΄, εκδ. «Ικαρος», Αθήνα, 1955, σελ. 182-184.)

Όρκοι και όρκοι...

Αυτός ήταν ο Όρκος των Ταγμάτων Ασφαλείας, για να μην ξεχνόμαστε:  «Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΤΑΓΑΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισομένας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς, ότι διά μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας διά του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ».

Και αυτός ο Όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας του ΕΛΑΣ στη Ρούμελη που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά.

 «Εγώ, παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι ν’ αγωνιστώ πιστά στις τάξεις του ΕΛΑΣ για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα, να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιός του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά και την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω εάν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δεν γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του».

         

Τελικά ποιοι απελευθέρωσαν τη χώρα από το φασισμό;

Η απάντηση όμως για το ποιοι πολέμησαν και απελευθέρωσαν τη χώρα  καμιά φορά έρχεται από τις πιο «απρόσμενες» πηγές: Εκθεση του Βρετανικού Υπουργείου των Εξωτερικών (Foreign Office) στις 27 Ιούλη 1943 αναφέρει πως οι βασιλόφρονες «υπήρξαν ενεργοί (ή από την απάθεια, αδράνειά τους) συνεργάτες του εχθρού και τώρα φυσικά κάνουν ύστατες προσπάθειες να αποδείξουν -μέσω της βιαστικής δημιουργίας νέων “αντιστασιακών ομάδων” και της υπογραφής πρωτοκόλλων- την πίστη τους στους Συμμάχους» (Εκθεση του Foreign Office, 27.7.1943, Φάκελος HS5/22, Public Record Office.)

Παράλληλα, στη σχετική «Αναφορά για την Ελλάδα» (1943) αναφέρεται: «…την ίδια στιγμή που τα εθνικιστικά και συντηρητικά στοιχεία σπαταλούσαν τον χρόνο τους στην αδράνεια, το ΕΑΜ τράβηξε μπροστά φτάνοντας ένα σημείο στο οποίο μπορεί να ισχυριστεί πως είναι ο κύριος αντιπρόσωπος της ελληνικής αντίσταση […]

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το ΕΑΜ είναι ο ηγετικός παράγοντας στο αντιστασιακό κίνημα, και δικαιολογημένα ισχυρίζονται πως ηγούνται του αγώνα τόσο για την απελευθέρωση από τον Αξονα, όσο και για τις εσωτερικές ελευθερίες […]

Οι πρώην πολιτικές προσωπικότητες απέτυχαν να δείξουν στο λαό οποιαδήποτε ηγετική ικανότητα με αυτό ή τον άλλο τρόπο, καθ’ όλη τη διάρκεια της κατοχής. Κάποιοι κάτοχοι μεγάλων περιουσιών είναι αντίθετοι στο κίνημα αντίστασης γιατί βλέπουν τα τεράστια κέρδη που συσσώρευαν από την κατοχή να εξατμίζονται από τον κοινό σκοπό […]

Αλλά η μάζα του λαού βλέπει τους αντάρτες ως ηγέτες του αγώνα, και η θέση που κέρδισε το ΕΑΜ αποτελεί απόδειξη πως δεν υπάρχει σοβαρή αντιπολίτευση σε αυτό…»( Σύνοψη της Αναφοράς για την Ελλάδα, 1943, Φάκελος HS5/224, Public Record Office.)

Στάλιν – Χίτλερ: «Τα μεγαλύτερα φασιστοειδή όρνια». Θα διαφωνούσε ακόμα και ο Τσώρτσιλ!

Κλείνοντας να δούμε δύο ακόμα σημεία. Στην ΕΣΣΔ του «αιμοσταγούς» και «φασίστα» κατά τον κ. Γ. Παπαδόπουλο, Στάλιν, ο σοβιετικός Λάιος έδωσε τα παρακάτω, ακολουθώντας τον ηγέτη του και το κομμουνιστικό κόμμα. Στο Ανατολικό Μέτωπο η Βέρμαχτ σημείωσε τα ¾ των συνολικών απωλειών της. Η Σοβιετική Ένωση είχε περίπου 20.000.000 νεκρούς σε μάχιμο και άμαχο πληθυσμό (εκ των οποίων 2.000.000 μέλη του ΚΚΣΕ), ενώ η Βρετανία 375.000 και οι ΗΠΑ 405.000. Ο Κόκκινος Στρατός σήκωσε το κύριο βάρος (65%) των στρατιωτικών απωλειών μεταξύ των Συμμάχων (Βρετανία και ΗΠΑ από 2% αντίστοιχα). Οι απώλειες του αμερικανικού στρατού στη Γερμανία ήταν 8.351 άνδρες, ενώ μόνο η μάχη για το Βερολίνο στοίχισε στους Σοβιετικούς 300.000 νεκρούς και τραυματίες. Η πολιορκία του Λένινγκραντ υπήρξε η πιο αιματηρή στην Ιστορία της ανθρωπότητας. Κράτησε 872 ημέρες και κόστισε τη ζωή σε περίπου 1.000.000 Σοβιετικούς πολίτες. ( Αναστάση Γκίκα: ΚΟΜΕΠ 2010 τεύχος 5. Ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος μέσα από τα σχολικά βιβλία).

Φαίνεται, πως σήμερα που η ΕΕ ξαναγράφει και αναθεωρεί την ιστορία των λαών ταυτίζοντας τον Στάλιν με το Χίτλερ και το φασισμό με τον κομμουνισμό, έχει υποστηρικτές και στη Χίο.

Δεύτερον, το επιχείρημα περί «μοιρασιάς του κόσμου» θεμελιώνεται διαχρονικά στο περιβόητο «χαρτάκι», που ο Τσόρτσιλ έδωσε στο Στάλιν κατά τη διμερή συνάντηση που έλαβε χώρα τον Οκτώβρη του 1944 στη Μόσχα, για να το λάβει πίσω με ένα σημάδι, το οποίο -σύμφωνα πάντοτε με τον ίδιο- υπονοούσε συμφωνία στην προτεινόμενη μοιρασιά. Το «γεγονός» αυτό έγινε για πρώτη φορά γνωστό μέσα από την έκδοση των απομνημονευμάτων του Βρετανού πρωθυπουργού. Ωστόσο, στην πληθώρα των διπλωματικών εγγράφων και πρακτικών, που εμπεριέχονται στα σοβιετικά, τα βρετανικά ή τα αμερικανικά αρχεία, δε βρέθηκε ποτέ τίποτε άλλο που να υποστηρίζει μια τέτοια συμφωνία. Τουναντίον, υπάρχουν πολλές αναφορές στις ενστάσεις της ΕΣΣΔ όσον αφορά τις προσπάθειες, ιδίως του Τσόρτσιλ, να καθοριστούν σφαίρες επιρροής, οι οποίες θα διασφάλιζαν το πρότερο -αντιδραστικό- status quo για μια σειρά χώρες που βρίσκονταν υπό την άμεση κυριαρχία του βρετανικού ιμπεριαλισμού. ( πχ Έγγραφο του Υπουργείου Πολέμου της Βρετανίας (FO 371/112828, Public Record Office), με ημερομηνία 1 Γενάρη 1944, όπου αναφέρεται ξεκάθαρα πως «η άποψη της σοβιετικής κυβέρνησης […] είναι ότι τα ζητήματα που αφορούν τις χώρες της Νοτιανατολικής Ευρώπης θα τα λύσουν οι λαοί αυτοί από μόνοι τους»)

Τα ίδια τα λόγια του Τσώρτσιλ για το Στάλιν έχουν την αξία τους: «Μεγάλη ευτυχία για τη Ρωσία (σ.σ. ΕΣΣΔ) ήταν, ότι στα χρόνια των σκληρών δοκιμασιών, την καθοδήγησε, ο μεγαλοφυής και ακλόνητος στρατηλάτης Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν. Ο Στάλιν ήταν άνθρωπος ασυνήθιστης ενέργειας, πολυμορφωμένος, στα έργα του αντηχούσε πάντα η εκτελεστική δύναμη. Η δύναμη αυτή ήταν τόσο μεγάλη, ώστε αναδείχτηκε σε ανεπανάληπτο ηγέτη μεταξύ των καθοδηγητών εκείνων των καιρών.

Κατείχε βαθιά συνετή σοφία, ήταν ανυπέρβλητα μάστορας και κατάφερνε να βρίσκει στις δύσκολες στιγμές διέξοδο, από την πιο αδιέξοδη κατάσταση. Στις πιο τραγικές στιγμές και σε στιγμές θριάμβου ήταν όμοια συγκρατημένος και ποτέ δεν παρασυρόταν από τις συγκινήσεις. Ηταν άνθρωπος που συνέτριβε τον εχθρό του, με τα χέρια των εχθρών του. Μάλιστα, ανάγκασε και εμάς που μας ονόμαζε ιμπεριαλιστές να πολεμήσουμε ενάντια των ιμπεριαλιστών.

Παρέλαβε μια Ρωσία με ξύλινο αλέτρι και την άφησε εξοπλισμένη με ατομικά όπλα. Ο,τι και να λέμε γι αυτόν τέτοιους άνδρες η ιστορία και οι λαοί δεν πρέπει να τους λησμονούν»

Τέλος σε όλους τους «πατριώτες» που τα έβαλαν με το δάσκαλο Δημήτρη Νομικό, που δίκασαν την κομμουνιστική του ιδεολογία και του ζητούν δηλώσεις μετανοίας, νομίζοντας ότι είμαστε αθύρματα των καιρών, τους αφιερώνουμε τα λόγια το Βελουχιώτη, από την πλατεία της Λαμίας τη μέρα της απελευθέρωσης της χώρας από το ΕΑΜ:

 «  …Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ; Όταν έξαφνα στα 1929 - 31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τότε τη χώρα μας, να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Άγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Έλληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν.

Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους! Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία.

Όταν ήταν εδώ ο κατακτητής, αυτοί θέλανε τότε την τάξη. Εμείς θέλαμε την αταξία για να κάνουμε ανυπόφορη τη ζωή του κατακτητή. Τώρα αυτοί θέλουνε την αταξία. Μα εμείς θέλουμε την τάξη. Αυτοί είναι οι οργανωτές του εμφυλίου πολέμου για να εκμεταλλεύουνται το λαό μας. Αυτοί είναι οι λύκοι, που προσπαθούν να κατασπαράξουν το κοπάδι, εμάς, εσάς, όλους μας, το λαό δηλαδή (...)».

ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ

ΔΑΣΚΑΛΟΣ-ΑΙΡΕΤΟΣ ΣΤΟ ΠΥΣΠΕ ΧΙΟΥ ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΗΝ «ΕΝΟΤΗΤΑ» (ΠΑΜΕ)

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ

Για το Δ.Σ

Ο Πρόεδρος                                  Ο Γραμματέας

Γιώργος Αμπαζής                          Στέφανος Τσίγκος

Nα στελεχωθούν ΤΩΡΑ και ΠΛΗΡΩΣ όλες οι δομές της Ειδικής Αγωγής στη Χίο

Θέμα: Θέσεις για την κατάσταση στην Ειδική Αγωγή στο νησί, του Προέδρου του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών και αναπληρωτή αιρετού στο ΠΥΣΠΕ με την ΕΝΟΤΗΤΑ (Π.Α.ΜΕ.), Γιώργη Αμπαζή, με αφορμή τη συνεδρίαση του ΠΥΣΠΕ 9/9/2016

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

          Έχοντας την εικόνα της πλειοψηφίας του ΠΥΣΠΕ Χίου, το οποίο παρακολούθησα με τη διπλή μου ιδιότητα, αυτό που επιβεβαιώθηκε ήταν το πόσο απέχει αυτό το όργανο από τις ανάγκες των συναδέλφων σε όλα τα επίπεδα.

 Χρειάζεται να  απαιτηθούν τώρα μέτρα για την ανακούφιση στα επείγοντα ζητήματα των ΑμεΑ, όπως είναι η ασφάλιση, οι παροχές υγείας, τα επιδόματα κλπ, που θυσιάζονται στο βωμό του μνημονίου τρία για τα κέρδη του κεφαλαίου και να υπερασπιστούμε την εργασία του Ειδικού Εκπαιδευτικού και βοηθητικού προσωπικού στο νησί μας.

Η θέση του Σωματείου ήταν και είναι να απαιτήσουμε να στελεχωθούν ΤΩΡΑ και ΠΛΗΡΩΣ όλες οι δομές της ΕΑ, με το απαραίτητο ειδικό εκπαιδευτικό, επιστημονικό και βοηθητικό προσωπικό. Φάνηκε από την αρχή ότι η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης υλοποιούσε την κυβερνητική πολιτική ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που ήταν να μοιράσουμε τα όποια ψίχουλα…

Το Σωματείο με σταθερότητα και επιμονή, παλεύει όπως και στη Γενική Παιδεία έτσι και στην Ειδική Αγωγή το παιδί να έχει σταθερό εκπαιδευτικό περιβάλλον, με εκπαιδευτικό προσωπικό.

Αδυνατούμε να μπούμε στη λογική του λεγόμενου «ρεαλισμού», της «μείωσης των απαιτήσεων», που διακρίνει την πλειοψηφία του ΠΥΣΠΕ μέσα στην οποία βρίσκεται και ο αιρετός, εκλεγμένος με τους «Ανεξάρτητους Εκπαιδευτικούς». Η λογική του κυβερνητικού συνδικαλισμού, που λέει: «δυσανασχετώ με την κατάσταση», «διαμαρτύρομαι» στα λόγια, έχω «καταγγελτικό λόγο», είναι για να αφήσει στο απυρόβλητο την κρίσιμη στιγμή τα κυβερνητικά σχέδια.

Η κυβέρνηση διόρισε 12 ειδικούς δασκάλους και 2 Ειδικούς Νηπιαγωγούς… όταν υπάρχουν 4 κενά και ένα κενό αντίστοιχα στο Ειδικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Χίου, όταν υπάρχουν 28 κενά στα τμήματα ένταξης του νησιού.

Τι έκανε η πλειοψηφία του ΠΥΣΠΕ; Μπάλωσε την κατάσταση στέλνοντας δασκάλους και Νηπιαγωγούς σε ορισμένα Τμήματα Ένταξης και στα σχολεία 9^ο, 11^ο,Πυργίου, Νενήτων, 4^ο, και Καρυών, μοίρασε τους δασκάλους σε 2 και 3 μέρες αντίστοιχα. Υλοποίησε δηλαδή τον κόφτη των μορφωτικών δικαιωμάτων στην Ειδική Αγωγή. Δεν γνωστοποίησαν καν στους ελαστικά εργαζόμενους εκπαιδευτικούς ότι η εργασία και η ζωή τους θα μοιραστεί σε ένα και δυο σχολεία. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού, έχουν δικαίωμα στη μόρφωση, στην εκπαίδευση, στη ζωή!

Οι γονείς τους, που βιώνουν χρόνια κι αβοήθητοι το γολγοθά, δεν έχουν άλλη υπομονή!

Οι εκπαιδευτικοί και όλοι οι εργαζόμενοι στην Ειδική Αγωγή δεν ανέχονται πια την αβεβαιότητα, την ανεργία ή τη δουλειά με δόσεις μέσω ΕΣΠΑ, την περιπλάνηση από άκρη σε άκρη της χώρας!

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι προκλητική γιατί, ενώ με βάση τις δηλώσεις του Υπουργού πέρυσι «η ειδική εκπαίδευση είναι στις προτεραιότητες της κυβέρνησης..», και φέτος το Ειδικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Χίου, με το χτύπημα του κουδουνιού θα υπολειτουργούν (λείπουν δάσκαλος, νηπιαγωγός, λογοθεραπευτής, εργοθεραπευτής, φυσικοθεραπευτής, κοιν. Λειτουργός, Σχ. Νοσηλευτής, ψυχολόγος, ειδικός της φυσικής αγωγής, μουσικός, θεατρικής παιδείας, πληροφορικής και ειδικό Βοηθητικό Προσωπικό).

Το ΚΕΔΔΥ θα αδυνατεί και πάλι να μειώσει τις λίστες αναμονής και να κάνει έγκαιρες αξιολογήσεις, αφού λείπουν οι αντίστοιχες ειδικότητες.

Τα τμήματα ένταξης του νησιού δεν καλύφθηκαν. Γονείς, μαθητές και οι εκπαιδευτικοί Γενικής Παιδείας θα βιώσουν δύσκολες καταστάσεις.

Επίσης, η παράλληλη στήριξη είναι για μια ακόμα χρονιά στον αέρα, αφού στο νησί μας χρειάζονται 50 εκπαιδευτικοί (δάσκαλοι και νηπιαγωγοί), ενώ μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμία ενημέρωση για την κάλυψή τους.

Οι ανάγκες σε Ειδικό Επιστημονικό και Βοηθητικό προσωπικό είναι μεγάλες αφού προστίθενται και στην κρίση όπως αυτή εκφράζεται με τα έντονα οικονομικά προβλήματα των γονιών. Απαιτείται άμεσος διορισμός μόνιμου προσωπικού για τις 80 περίπου μονάδες σε λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, φυσικοθεραπευτές, κοιν. Λειτουργούς, Σχολικούς Νοσηλευτές, ψυχολόγους.

Αυτά τα επιτάσσει η εφαρμογή του 3^ου μνημονίου για τον «εξορθολογισμό του κόστους της εκπαίδευσης» για να πιάσουν το στόχο της η κυβέρνηση, «να λειτουργεί σε κάθε διεύθυνση ένα ειδικό σχολείο».

Μαζί με το γονεϊκό κίνημα, το ριζοσπαστικό αναπηρικό, δηλώνουμε ότι θα είμαστε απέναντι στην πολιτική που υποβαθμίζει παραπέρα την ειδική αγωγή, που κλείνει δομές και πετάει τα παιδιά με ειδικές ανάγκες είτε στο σπίτι τους, είτε στο γενικό σχολείο και από κει στο περιθώριο, ή σε κάποιο ιδιωτικό ίδρυμα, και θέλει τους εργαζόμενους με ελαστικές σχέσεις εργασίας. 

Χτυπάμε και πάλι καμπανάκι κινδύνου για την κατάσταση που επικρατεί στην Ειδική Αγωγή και στο νησί μας

Θεωρούμε ότι αποτελεί σύγχρονη λαϊκή-εκπαιδευτική ανάγκη αλλά και δυνατότητα της εποχής μας, το ειδικό σχολείο και νηπιαγωγείο και οι άλλες δομές της ΕΑ να αναβαθμιστούν υλικοτεχνικά και παιδαγωγικά, ώστε να προσφέρουν «προνομιακή» εκπαιδευτική υποστήριξη σε σχέση με τα γενικά. Για να μπορούν με επιστημονικό τρόπο να καλύπτουν την ανισοτιμία που γεννά η ίδια η αναπηρία. Η κάλυψη αυτών των αναγκών απαιτεί πολλαπλάσια κονδύλια, ειδικευμένο προσωπικό, κατάλληλες δομές. Όμως η μόρφωση, η ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας, η κοινωνική και παραγωγική ένταξη, είναι ανάγκη και δικαίωμα των παιδιών με ε.α. και καθήκον μας να το διεκδικήσουμε!

Φτάνει πια! Καμία ανοχή κι άλλη αναμονή! Κανένας συμβιβασμός με την αθλιότητα που επικρατεί στις δομές της ΕΑ, παρά τον τιτάνιο αγώνα εργαζομένων, γονιών και παιδιών.

ΕΔΩ και ΤΩΡΑ απαιτούμε:

·       Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν, αναβαθμισμένη Ειδική Αγωγή κι Εκπαίδευση.

·       Άμεση,  αποκλειστική, γενναία χρηματοδότηση της Ειδικής Αγωγής κι Εκπαίδευσης από το Γ.Κ.Π.

·       Μονιμοποίηση εδώ και τώρα όλων των εργαζομένων (εκπαιδευτικού, ειδικού εκπαιδευτικού, βοηθητικού εκπαιδευτικού και τεχνικού προσωπικού) στην Ειδική Αγωγή, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Μαζικές προσλήψεις μόνιμου ειδικευμένου προσωπικού.

·       Αποκλειστικά δημόσιο, δωρεάν και ασφαλές σύστημα μεταφοράς των μαθητών στα σχολεία τους, με ευθύνη του υπουργείου Παιδείας, που θα διαθέσει κατάλληλα διαμορφωμένα μέσα μετακίνησης, εξειδικευμένους οδηγούς και συνοδούς, με την αναγκαία χρηματοδότηση.

·       Πλήρης κάλυψη όλων των κενών σε έμψυχο δυναμικό, υλικοτεχνική υποδομή στο Ειδικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Χίου. Kανένα παιδί εκτός ειδικής αγωγής.  

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ 468: Είμαστε όλοι αναπληρωτές!

Στέλνουμε άρθρο του αιρετού του ΠΥΣΠΕ Χίου Μάρκου Σκούφαλου που συντάχθηκε με αφορμή την τελευταία σύσκεψη αναπληρωτών στη Χίο:

ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΕΣ…

Συναδέλφισσες , συνάδελφοι.

Σε συνέχεια της συζήτησης που έγινε στο σύλλογό μας και που παρευρέθησαν αρκετοί αναπληρωτές διατυπώνοντας μια σειρά εύλογες  απορίες για το κατά πόσο είναι νόμιμο να αποτελούν την πιο φτηνή και ευέλικτη μορφή απασχόλησης στην εκπαίδευση, καλό είναι να θυμηθούμε τα παρακάτω μιας και το νόμιμο στις κοινωνίες της αγοράς, του φιλελευθερισμού, του ανταγωνισμού και άλλα εύηχα, του καπιταλισμού λέω εγώ, νόμος είναι ο νόμος του εργοδότη και όχι του εργαζόμενου.

Σύμφωνα με το νόμο 2190/1994, όταν συμπληρώνεις 84 μήνες προϋπηρεσία, το Δημόσιο είναι υποχρεωμένο να σε μονιμοποιήσει. Για τους εκπαιδευτικούς ισχύει όμως άλλος νόμος, ο 3848/2010 της Διαμαντοπούλου, τον οποίο η κυβέρνηση της προσκυνημένης «αριστεράς» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δεν καταργεί - γιατί τότε θα ισχύει και για τους εκπαιδευτικούς ο νόμος 2190/1994, που φρόντισαν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ να καταργήσουν ανοίγοντας το δρόμο στους σημερινούς.

Να γιατί το υπουργείο νομοθετεί ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ για μηδενικές μονιμοποιήσεις και αμφισβητεί τη νομιμότητα της προϋπηρεσίας.

Οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί με προϋπηρεσίες 6-7 χρόνων έγιναν και γίνονται χιλιάδες φέτος και του χρόνου και θα πρέπει να μονιμοποιηθούν – αν εφαρμοστεί ο ν.2190/1994. Τι τους λέει λοιπόν το υπουργείο; τους λέει ότι η προϋπηρεσία τους δεν ισχύει, γιατί δεν είναι αξιοκρατική !!!

Συμπέρασμα:    δεν   μονιμοποιεί    κανένα   αναπληρωτή,    είτε    έχει   ΑΣΕΠ    είτε    δεν   έχει    ΑΣΕΠ,    αφού    δεν αναγνωρίζει την προϋπηρεσία του. Δηλαδή δεν μονιμοποιεί, ούτε εκείνους τους αναπληρωτές που έκαναν προσφυγές και τελικά έβγαλαν μόνοι και άθελα τους τα μάτια τους και τα μάτια όλου του κλάδου – αφού αυτοπροσέβαλαν την προϋπηρεσία τους!

Γιατί τα δικαστήρια δεν είναι αθώα, ουδέτερα και αταξικά. Γιατί οι κυβερνήσεις εκμεταλλεύονται όταν θέλουν τις προσφυγές, για να κόβουν λαϊκά δικαιώματα.

Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν καταργεί το ν.3848, αλλά τον οπλίζει με νέους νόμους ενάντια στους εκπαιδευτικούς. Θα πάει σε νέους γραπτούς διαγωνισμούς ΑΣΕΠ, θα βγάλει νέους επιτυχόντες, θα μονιμοποιήσει κάποιους για τα μάτια και θα εκμεταλλευτεί χιλιάδες νέους αναπληρωτές, που αργότερα θα τους στείλει και εκείνους – μαζί με τους σημερινούς - στην ανεργία.

Τώρα πια η κυβέρνηση αποκαλύφθηκε. Μαζί με τους «δανειστές», ΔΝΤ, ΕΕ, ΟΟΣΑ νομοθετούν. Μαζί επιβάλλουν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα, εργαζόμενοι σε τιμές ευκαιρίας, εργαζόμενοι μόνιμα πρόσφυγες μέσα στη χώρα τους.

Όσο λοιπόν οι εργαζόμενοι αλληθωρίζουν πολιτικά, όσο δεν συνειδητοποιούν την ταξικότητα της πολιτικής, όσο αποδέχονται τον καπιταλισμό, την ΕΕ, το ΔΝΤ ως αναπόφευκτους σύγχρονους θεούς, τόσο θα βουλιάζουν στην κόλαση της σύγχρονης ζωής.

Καλείται λοιπόν ο κάθε συνάδελφος/σσα μόνιμος ή αναπληρωτής να κάνει το λογαριασμό της ζωής του! Να βγάλει τα συμπεράσματά του και να αποφασίσει αν θα σηκώσει το ανάστημά του. Ο αγώνας είναι σκληρός, επίπονος, γεμάτο θυσίες και με χασούρα οικονομική, ψυχική , συναισθηματική. Μεμιάς τα ταξικά κάστρα δεν πέφτουν, γενιές και γενιές χτίσανε τις όποιες κατακτήσεις, το ζήτημα όμως είναι ότι μας ζητάνε σήμερα δηλώσεις μετανοίας, δηλώσεις υποταγής που απερίσκεπτα πολλοί από μας υπογράφουμε αρχίζοντας τα γνωστά πριν από κάθε απεργία: Αναποτελεσματικότητα, χαμένο μεροκάματο, τίποτα δε γίνεται…

Πώς δε γίνεται; Περνούν τα μέτρα και με τη δική μας συναίνεση, με τη δική μας νομιμοποίηση. Επομένως δεν έχουμε την πολυτέλεια για μια από τα ίδια. Προετοιμάζεται η 48ωρη απεργία, προετοιμάζεται ένας σημαντικός σταθμός για την ταξική σύγκρουση που έχουμε μπροστά μας. Οι «παλιοί» ας δώσουν και πάλι το παρόν και οι νέοι  ας εξασφαλίσουν να πουν στα παιδιά τους: Ήμουν κι εγώ εκεί!

ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ

ΑΙΡΕΤΟΣ ΠΥΣΠΕ ΧΙΟΥ

ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ (ΠΑΜΕ)

Μια πρώτη προσέγγιση για τις προωθούμενες αλλαγές στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση

Σταθερά στη ρότα της ίδιας αντιδραστικής εκπαιδευτικής πολιτικής 
 

Το υπουργείο Παιδείας, μετά τις αναδιαρθρώσεις στα ΑΕΙ, που έδεσαν στην κυριολεξία τα πανεπιστήμια με τις επιχειρήσεις, και τις μεγάλες αλλαγές στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (ΔΕ) με το «νέο» Λύκειο και την Τράπεζα «Θυμάτων», όπως πετυχημένα την ονομάζουν οι μαθητές στις κινητοποιήσεις τους, καταπιάνεται πλέον με την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση (ΠΕ).

Δεν είναι πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο. Μπορεί να μην έχει ψηφιστεί εδώ και χρόνια «νόμος - πλαίσιο» για το Νηπιαγωγείο και το Δημοτικό, ωστόσο μέσα από εγκυκλίους, αλλαγές στα αναλυτικά προγράμματα σπουδών, στα ωρολόγια προγράμματα, στα σχολικά βιβλία, η Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση - όπως και όλες οι βαθμίδες - βρίσκεται συνεχώς σε έλεγχο και τροποποιήσεις με ζητούμενο: Να επιταχυνθεί η τάση διαφοροποίησης στα σχολεία, να προσαρμοστεί η ΠΕ πιο αποτελεσματικά στις κεντρικές κατευθύνσεις που προκύπτουν από τα ντοκουμέντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΟΟΣΑ, κ.ά.

Εκπαιδευτικοί και γονείς έχουν ήδη πείρα

Ο υπουργός Παιδείας στην εισήγησή του στο ΕΣΥΠ στις 28/11/2014 ήταν εντελώς σαφής: «Εμείς σήμερα στρέφουμε το ενδιαφέρον μας στην πραγματική μαθητική ζωή, όπως αυτή ξεκινά από το Νηπιαγωγείο και συνεχίζεται στο Δημοτικό. Η ένταξη της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στις προτεραιότητες της εκπαιδευτικής πολιτικής ανταποκρίνεται... στις προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για έγκαιρες εκπαιδευτικές παρεμβάσεις»...

'Αλλωστε, και η τελευταία μεταρρύθμιση στο Δημοτικό σχολείο (2006 - 2007), αυτή που αφορά στην εισαγωγή νέων σχολικών βιβλίων και αναλυτικών προγραμμάτων, πάταγε - σύμφωνα με τις διακηρύξεις των κυβερνώντων - στις κατευθύνσεις της ΕΕ. Και έχει σημασία να τονίσουμε το εξής:

Εκείνες οι αλλαγές αφορούσαν και αφορούν το κεντρικό πρόβλημα της μεθόδου απόκτησης της γνώσης, της γενικότερης νοητικής συγκρότησης και υποδομής του παιδιού. Ήδη υπάρχει πλούσια πείρα από εκπαιδευτικούς και γονείς. Δραματική επιδείνωση του μορφωτικού επιπέδου των μαθητών, της δυνατότητας απόκτησης μιας ορθολογικής εικόνας του κόσμου, της φύσης και της κοινωνίας.

Το πρόβλημα δεν ήταν και δεν είναι οι πειραματισμοί στην Εκπαίδευση. Αυτοί είναι αναγκαίοι και καλοδεχούμενοι, όταν γίνονται με επιστημονικά και παιδαγωγικά κριτήρια. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι στόχος... είναι να δημιουργηθεί στο παιδί μια υποκειμενική εικόνα του κόσμου. Όπως επίσης στόχος είναι η έμφαση στην επικοινωνιακή χρήση της γλώσσας, γι' αυτό αφαίρεσαν - σε σχέση ακόμα και με το πρόσφατο παρελθόν - πλήθος γλωσσικών κειμένων με αισθητική αξία και διαπαιδαγωγητική δύναμη.

Γι' αυτό λέμε: Εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές έχουν δίκιο να ανησυχούν. Η πείρα, αλλά και τα πρώτα δείγματα γραφής που έδωσε το υπουργείο Παιδείας, δείχνουν ότι δρομολογούνται βαθιές αλλαγές στο Νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό, που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη μετέπειτα πορεία του παιδιού. Άλλωστε, οι αλλαγές αυτές συνδέονται και με την εφαρμογή του λεγόμενου «κοινωνικού σχολείου» και των δράσεών του, που βρίσκονται σε εξέλιξη (θέμα όμως που απαιτεί ξεχωριστή αρθρογραφία και θα επανέλθουμε).

Ενισχύουν το σχολείο των δεξιοτήτων

Ήδη από το 2010, στο κείμενο του υπουργείου Παιδείας για το «νέο σχολείο», γινόταν κριτική στα προγράμματα σπουδών που είχαν μπει στα σχολεία 3 - 4 χρόνια πριν:

«Τα Προγράμματα Σπουδών που εφαρμόζονται σήμερα, παρά το γεγονός ότι περιγράφουν την υιοθέτηση σύγχρονων αρχών, δεν έχουν στην πράξη επιφέρει αλλαγές στο σχολείο».

Ήταν πρόβλημα για το αστικό κράτος, λοιπόν, ότι οι αναδιαρθρώσεις δεν είχαν επιταχυνθεί στο βαθμό που ήθελε το κεφάλαιο. Με βάση αυτή την εκτίμηση, δρομολογήθηκε το 2011 η εισαγωγή νέων πιλοτικών αναλυτικών προγραμμάτων σε Νηπιαγωγείο, Δημοτικό και Γυμνάσιο, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη γενικευμένη εφαρμογή τους.

Σήμερα, με βάση τις εξαγγελίες του υπουργού Παιδείας, οι πιθανές αλλαγές σε Νηπιαγωγείο και Δημοτικό, τα νέα σχολικά βιβλία, θα έχουν ως βάση εκείνα τα πιλοτικά προγράμματα σπουδών.

Και για να μη θεωρηθεί ότι κάνουμε υποθέσεις, ας δούμε πώς, μέσα από την ίδια την εισήγηση του υπ. Παιδείας, μπαίνει το ζήτημα.

• Ως προς τη μεθοδολογία, ενισχύει την ήδη υπάρχουσα διαθεματική προσέγγιση, μέθοδο που στην ηλικία αυτή, που το παιδί δεν έχει αφομοιώσει τα διάφορα επιστημονικά αντικείμενα (Γλώσσα, Μαθηματικά, Ιστορία, Φυσική...), το οδηγεί σε μια εικόνα του κόσμου (φύσης και κοινωνίας) που είναι ασύνδετη, χωρίς να μπορεί να κάνει την αναγκαία γι' αυτή την ηλικία γενίκευση από το μέρος στο όλο.

• Αναγγέλλει τη γενίκευση του θεσμού των Ολοήμερων Δημοτικών Σχολείων με Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα (ΕΑΕΠ), του «νέου» τύπου Δημοτικού σχολείου (στοχεύουν και στο αντίστοιχο Νηπιαγωγείο), που, χωρίς την εξασφάλιση των αναγκαίων παιδαγωγικών προϋποθέσεων και υλικών υποδομών, εξαναγκάζει τα παιδιά από 6 ετών έως 12, δηλαδή από την πρώτη έως την έκτη τάξη, να διδάσκονται πληθώρα αντικειμένων σε ένα συνεχές 7ωρο! Το παιδί διδάσκεται ξένη γλώσσα από την Α' Δημοτικού (προτείνεται και από το νηπιαγωγείο!), όταν ακόμα δεν έχει αφομοιώσει τη μητρική του, γι' αυτό και υπάρχουν δικαιολογημένες ενστάσεις από τους επιστήμονες. Διδάσκεται η χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή (Η/Υ) από την Α' Δημοτικού, παρά το ότι ειδικοί επιστήμονες τονίζουν ότι το παιδί στην ηλικία αυτή δεν πρέπει να ξοδεύει χρόνο μπροστά στον υπολογιστή. Να σημειώσουμε ότι το αναλυτικό πρόγραμμα του νηπιαγωγείου του 2011 επίσης προβλέπει συστηματική ενασχόληση του νηπίου με τον Η/Υ! Και όλα αυτά, ενώ οι ανάγκες του παιδιού στην ηλικία αυτή είναι άλλες: Κίνηση, ψυχαγωγία, κ.ά.

Ενα τέτοιο σχολείο, διευρυμένο με τέτοιους όρους, που γεμίζει το πρόγραμμά του με ό,τι ειδικότητα είναι διαθέσιμη, δεν μπορεί να δώσει θετική απάντηση στην ανάγκη για ένα σχολείο διευρυμένης λειτουργίας, που θα ολοκληρώνει τη μορφωτική και διαπαιδαγωγητική του αποστολή με ενιαίο πρόγραμμα. Και το λέμε αυτό γιατί η ίδια η πείρα δείχνει ότι στα σχολεία αυτά ενισχύεται η διάσπαση του ενιαίου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, αφού πέρα από το βασικό κορμό των μαθημάτων, που γίνονται σκόρπια στο διάστημα 8.15 π.μ. έως 14.00, κάθε σχολείο έχει ήδη το δικό του πρόγραμμα ανάλογα με τις ειδικότητες που του παρέχονται! Έτσι, έχουμε τμήματα αυτών των σχολείων που το παιδί διδάσκεται Μαθηματικά την 5η ή και την 7η ώρα, που είναι κατάκοπο, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να κάνει δύο φορές τη μέρα το ίδιο μάθημα, τη στιγμή που το διπλανό σχολείο δεν το διδάσκεται καν!

• Ο υπουργός Παιδείας, με την εισήγησή του στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας (ΕΣΥΠ), ανακοινώνει ότι στοχεύει στη «δημιουργία των προϋποθέσεων της κατανόησης του φαινομένου της Ευρωπαϊκής Ένωσης»! Καθένας μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει τούτο. Αν έως τώρα, τα δημόσια σχολεία κατακλύζονταν από ευρωπαϊκά προγράμματα, αυτό θα γενικευτεί, ώστε να κατανοήσουν τα παιδιά «το φαινόμενο της ΕΕ» από την πλευρά φυσικά της ΕΕ! Δηλαδή, η παραχάραξη της Ιστορίας, η αποθέωση της ΕΕ, η εξιλέωσή της από την εμπλοκή της στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τη φτώχεια στην οποία έχει καταδικάσει τους λαούς, θα είναι συνήθης διαδικασία.
• Στην ίδια εισήγηση μιλάει για εξορθολογισμό της διδακτέας ύλης, αναγνωρίζοντας ότι τα τελευταία χρόνια είχε κατέβει η δυσκολία προς τα κάτω, άρα «η αναδιάταξη της ύλης ορίζεται από την ανάγκη μεταφοράς δύσκολων διδακτικών αντικειμένων από μικρότερες σε μεγαλύτερες τάξεις». Έχει βάση αυτός ο ισχυρισμός; Χρειάζεται πράγματι αναδιάταξη και εξορθολογισμός της ύλης;

Κανείς δεν φαίνεται να διαφωνεί με αυτό. Το ζήτημα είναι η κατεύθυνση της αλλαγής, δεν είναι απλά πόσες σελίδες ή πόσα κεφάλαια θα βγουν. Για παράδειγμα, οι αλλαγές στα αναλυτικά προγράμματα δικαιολογούνται και ως απάντηση στο φορτωμένο πρόγραμμα του μαθητή. Ποιος δε θυμάται, άραγε, το σύνθημα «η τσάντα στο σχολείο» της Διαμαντοπούλου, που κι αυτό ακόμα δεν έγινε;
Η μείωση της διδακτέας ύλης, όπως γίνεται σήμερα, στην πραγματικότητα εντάσσεται στη λογική της παροχής χρηστικών πληροφοριών και στην αφαίρεση κάθε διαχρονικού - δοκιμασμένου από την παιδαγωγική πράξη - επιστημονικού στοιχείου για την αλήθεια και την πραγματικότητα.
Η μείωση της ύλης δεν είναι προοδευτικό μέτρο από μόνη της. Για παράδειγμα, στο ζήτημα της Γλώσσας, σήμερα γίνεται μέσα από την αφαίρεση του δημιουργικού στοιχείου των γλωσσικών μαθημάτων, τη διδασκαλία της μητρικής με όρους επικοινωνίας (διδάσκεται ως ξένη γλώσσα), χωρίς κανόνες και Γραμματική, που είναι και το απαραίτητο σημείο αναφοράς για την εκμάθηση και την αφομοίωση του γλωσσικού πλούτου της ελληνικής γλώσσας.
Αν θέλουμε, λοιπόν, να γίνει αναδιάταξη της ύλης με κριτήριο τις σύγχρονες μορφωτικές απαιτήσεις και δυνατότητες, τότε χρειάζεται συνολική αλλαγή κατεύθυνσης.
Η προσοχή πρέπει λοιπόν να στραφεί αλλού. Πραγματικός εξορθολογισμός της ύλης πρέπει να γίνει λαμβάνοντας υπόψη τις ψυχικές και διανοητικές ικανότητες και ανάγκες των παιδιών κάθε ηλικίας. Χρειάζεται, επίσης, τα βιβλία και τα αναλυτικά προγράμματα να επικεντρωθούν στα πιο ουσιαστικά και ανθεκτικά στο χρόνο στοιχεία της γνώσης, στις αρχές και τους νόμους που διέπουν την εξέλιξη της φύσης και της κοινωνίας. Απαιτείται ενιαίο πρόγραμμα και ενιαίο σχολείο και όχι διαφοροποιημένο πρόγραμμα και σχολείο.

Το διαφοροποιημένο σχολείο δεν είναι λύση στο πρόβλημα της ποιότητας του σχολείου

Αυτόν ακριβώς τον ενιαίο χαρακτήρα του σχολείου είναι που εχθρεύεται διαχρονικά κάθε παραλλαγή της αστικής εκπαιδευτικής πολιτικής, αλλά και οι διάφορες μικροαστικές θεωρίες (στο όνομα της ελευθερίας).
Ο υπουργός Παιδείας, όταν κάνει λόγο για μείωση, αναδιάταξη και προσαρμογή της ύλης, λέει ξεκάθαρα τι εννοεί: Κάθε σχολείο θα διαφοροποιεί το πρόγραμμά του (ωρολόγιο, αναλυτικό, κ.τ.λ.) ανάλογα με «τις ανάγκες (;), τις δυνατότητες, τις ιδιαίτερες συνθήκες του»!
«Και πού είναι το πρόβλημα;», μπορεί να ρωτήσει κάποιος καλοπροαίρετα. Οταν μιλάμε για διαφοροποίηση του προγράμματος ενός σχολείου, δεν εννοούμε την προσπάθεια του εκπαιδευτικού να σκύψει στις ιδιαίτερες ανάγκες κάθε μαθητή. Αυτό γίνεται σε γενικές γραμμές από τους δασκάλους (όσο τους επιτρέπουν οι συνθήκες μέσα στη σχολική τάξη) και σωστά γίνεται. Το πρόβλημα γεννιέται, όταν, στο όνομα της διαφοροποίησης, θέτεις διαφορετικούς μορφωτικούς στόχους, χαμηλώνεις τον πήχη για τα παιδιά που ξεκινούν από διαφορετικές, άνισες κοινωνικές, πολιτιστικές αφετηρίες και τελικά περιορίζεις το μέλλον του παιδιού στον ταξικό ορίζοντα που του προσδιόρισε η ταξική κοινωνία. Και δεν είναι μόνο η καπιταλιστική κρίση που φέρνει αυτό το πρόβλημα στην επιφάνεια, με τα χιλιάδες παιδιά που ζουν χωρίς φαΐ, χωρίς ρεύμα και θέρμανση και με ζητούμενο την καθημερινή επιβίωση. Το πρόβλημα είναι διαχρονικό, γιατί έχει ταξική βάση. Αρα, όταν προσαρμόζεις το πρόγραμμα στις ανάγκες του παιδιού (αλήθεια, ποιος προσδιορίζει αυτές τις ανάγκες, αν όχι ο ταξικός του ορίζοντας;) με μια λογική του στιλ «δεν πρέπει να πιέζουμε τα παιδιά και να τους θέτουμε αυξημένες απαιτήσεις», τελικά οδηγείς - και από αυτό το δρόμο - στην ταξική κατηγοριοποίηση σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών, δηλαδή στα σχολεία πολλών ταχυτήτων.

• Για ένα τέτοιο σχολείο απαιτείται και ένας νέος ρόλος στον εκπαιδευτικό. Γι' αυτό η εισήγηση δίνει έμφαση στη δυνατότητα του «καινοτόμου» εκπαιδευτικού να ορίζει «το τι (περιεχόμενο) και το πώς (μέθοδο) της εκπαιδευτικής πράξης», δηλαδή να αλλάζει και να προσαρμόζει το περιεχόμενο της διδασκαλίας του, ώστε, με βάση τα παραπάνω, να μαθαίνουν τα παιδιά με βάση την τάξη τους και το επίπεδο της οικογένειάς τους. Καλείται, δηλαδή, ο εκπαιδευτικός «να αναλάβει την ευθύνη της εκπαιδευτικής διαδικασίας, σεβόμενος ένα πλαίσιο αρχών που ορίζουν τα νομοθετικά κείμενα», δηλαδή να εφαρμόσει το «νέο» «κοινωνικό» σχολείο, να συμβάλει στη διαφοροποίηση - κατηγοριοποίηση των σχολείων, των εκπαιδευτικών και των μαθητών, άρα και του ίδιου, και γι' αυτό θα λογοδοτεί, θα κρίνεται, θα «αξιολογείται». Τον θέλουν συμμέτοχο στο έγκλημα δηλαδή!

Χωρίς να θέλουμε να ανοίξουμε παραπέρα αυτό το θέμα, χρειάζεται να κάνουμε μια υπενθύμιση. Πραγματικά καινοτόμοι παιδαγωγοί, που έμειναν στην Ιστορία αλλά και άφησαν ανεξίτηλα το στίγμα τους στις ψυχές των μαθητών, ήταν αυτοί που επιδίωξαν να ξεκολλήσουν τους «φτωχοδιάβολους» μαθητές τους από μια προδιαγεγραμμένη πορεία, να τους κάνουν μορφωμένους ανθρώπους με το άλφα κεφαλαίο.

• Το ταξικά διαφοροποιημένο σχολείο φέρνει και νέο τρόπο αξιολόγησης του μαθητή. Αυτή δε θα γίνεται με βάση το τι πρέπει να μάθει το παιδί ανάλογα με την ηλικία του και τη σχολική τάξη αλλά το τι «μπορεί να μάθει» το παιδί. Αυτή η επιφανειακά προοδευτική αντίληψη, στην ουσία της φέρνει ακόμα μεγαλύτερη ταξικότητα. Χαμηλώνει τους μορφωτικούς στόχους ενώ ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στο να θεωρηθεί η κατάκτηση της γνώσης ως ατομική υπόθεση του κάθε παιδιού!

Διαμορφώνεται η αντίστοιχη δομή για την παραπέρα διαφοροποίηση των σχολείων

Μέσα από την εισήγηση του υπ. Παιδείας:

• Ξεκαθαρίζεται η δυνατότητα της σχολικής μονάδας να διαμορφώνει το πρόγραμμά της. Ετσι, θα δίνεται η «δυνατότητα μερικής διαμόρφωσης των προγραμμάτων από τη σχολική μονάδα, με βάση τις ανάγκες, τις δυνατότητες, τις ιδιαίτερες συνθήκες του κάθε σχολείου (Ειδικής Αγωγής, Νησιωτικά, Ορεινά)». Δηλαδή, εδώ ο υπουργός αναγνωρίζει ότι τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών στα ορεινά χωριά ή στα αποκλεισμένα από τις συγκοινωνίες νησιά, θα μαθαίνουν όσα επιτρέπουν οι συνθήκες αυτές, δηλαδή ελάχιστα! Παράλληλα, αναγνωρίζει ότι η σχολική μονάδα θα καθορίζει «τις ώρες που είναι αναγκαίες, το εύρος ή τη δυσκολία των προγραμμάτων σπουδών ...με βάση τις ιδιαιτερότητες που έχει, όπως η σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού (Ρομά, παιδιά μεταναστών, παιδιά από οικογένειες ανέργων ή με χαμηλά εισοδήματα)». Δηλαδή, μας λέει ότι ένα σχολείο με Ρομά θα τους μαθαίνει λίγα, τα παιδιά ανέργων δε χρειάζονται και πολλά (εδώ δεν τους δίνουμε φαΐ, μόρφωση θα τους δώσουμε;), ενώ τα παιδιά από οικογένειες χαμηλών εισοδημάτων θα μαθαίνουν τα ανάλογα! Αντί, δηλαδή, να παρθούν μέτρα στήριξης της οικογένειας (συγκοινωνία, δουλειά ή τουλάχιστον επίδομα ανεργίας), για να μπορεί και το παιδί να ανταποκριθεί στην εκπαιδευτική διαδικασία, αντί γι' αυτό, θα προσαρμόζεται το σχολικό πρόγραμμα στο χαμηλό επίπεδο διαβίωσής του, για να τελειώνουμε με τη μόρφωση αυτών των παιδιών, που δε χρειάζονται και πολλά.
• Με βάση τις εξαγγελίες του υπουργείου «αναβαθμίζεται» η Ευέλικτη Ζώνη, ώστε να περάσουν και σ' αυτή δράσεις του «κοινωνικού» σχολείου αλλά και διάφορα άλλα προγράμματα «για την αειφορία», «σύνδεσης του σχολείου με την τοπική κοινωνία» (βλέπε δήμους, επιχειρήσεις...), ανάδειξης της «τοπικής ιστορίας - πολιτισμού - οικονομίας». Ο κατακερματισμός του σχολείου σε προγράμματα και ζώνες, όπως στα ΕΑΕΠ που προαναφέραμε και όχι μόνο.
• Το «νέο» σχολείο θέλει και την ανάλογη αλλαγή στη διοίκηση τόσο της σχολικής μονάδας όσο και σε επίπεδο Περιφέρειας και Διεύθυνσης. Ετσι, θα παρέχεται «ενίσχυση της αυτονομίας, του σχεδιασμού σε όλα τα επίπεδα, του προγραμματισμού, της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και της λογοδοσίας. Ισχυροποίηση των Περιφερειακών Διευθύνσεων με αποκέντρωση, "καθετοποίηση", και αντιστοίχιση υπηρεσιών με κέντρο διαχείρισης προσωπικού την Περιφέρεια Εκπαίδευσης». Στην ουσία, η σχολική μονάδα θα είναι «αυτόνομη», με ευθύνη στα οικονομικά και το πρόγραμμά της, και η Περιφερειακή Διεύθυνση θα λειτουργεί ως μικρό υπουργείο Παιδείας, με ευθύνη στο πρόγραμμα, στο σφαγείο της «αξιολόγησης», στον καλύτερο δυνατό «εξορθολογισμό» του προσωπικού, στη λογική φυσικά της κινητικότητας, που έχει ήδη ξεκινήσει και επεκτείνεται. Εκπαιδευτικοί «μόνιμοι» και συμβασιούχοι αεί περιφερόμενοι!
• Τα διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα, για «περιορισμό της Σχολικής Διαρροής (Early School Leaving) στην οποία δίνει έμφαση η ΕΕ», που αφορούν «πρώτιστα το Νηπιαγωγείο και το Δημοτικό Σχολείο», θα χρησιμοποιούνται όχι για να ενισχύουν τα παιδιά των ευπαθών ομάδων (λαϊκών οικογενειών, ανέργων, ορεινών περιοχών, παιδιών με ειδικές ανάγκες...) αλλά για «μετασχηματισμό προγραμμάτων σύμφωνα με τις ανάγκες - δεξιότητες των παιδιών, ώστε να μην αποθαρρύνονται από τις δυσκολίες σκληρών προγραμμάτων σπουδών και εγκαταλείπουν το σχολείο». Δηλαδή, επιβεβαιώνει το υπουργείο Παιδείας ότι και μέσω των προγραμμάτων θα προσαρμόζουν το αναλυτικό πρόγραμμα του σχολείου στο επίπεδο των παιδιών που προέρχονται από τα λαϊκά στρώματα, για αναπαραγωγή φτηνού εργατικού δυναμικού.
• Η σύνδεση του σχολείου με την τοπική κοινωνία διαπνέει και τα δύο κείμενα (εγκύκλιο για το «κοινωνικό» σχολείο και εισήγηση του υπουργού Παιδείας στο ΕΣΥΠ 28/11/2014). Στο σχολείο και στη διαδικασία της μάθησης παρεμβαίνουν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς, «οι κοινωνικοί εταίροι (βλέπε επιχειρήσεις), οι φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι γονείς και οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων». Όλοι αυτοί θα είναι και συνδιαμορφωτές του σχολικού προγράμματος, άρα και φορείς της αυτονομίας και διαφοροποίησης των σχολείων.

Ποιος μίλησε λοιπόν για μόρφωση;

Προωθούν ένα σχολείο προσανατολισμένο στις δεξιότητες, με λιγότερα επιστημονικά αντικείμενα (μαθήματα) και περισσότερα προγράμματα, που θα δίνουν στο παιδί σκόρπιες πληροφορίες και γνώσεις, αλλά δε θα το βοηθάνε να αποκτήσει κριτική σκέψη και στέρεη γνώση. Ενα σχολείο που θα κατεβάσει τον πήχη των απαιτήσεων στις λαϊκές αλλά και δυσπρόσιτες περιοχές (βλέπε εισήγηση υπ. Παιδείας στο ΕΣΥΠ 28.11.2014), ώστε το παιδί να μαθαίνει μόνο όσα είναι απαραίτητα για το συγκεκριμένο επίπεδο διαβίωσής του. Ένα σχολείο που ο εκπαιδευτικός - διαμεσολαβητής θα ωθείται να τρέχει από πρόγραμμα σε πρόγραμμα και να βάζει σε δεύτερη μοίρα τα βασικά μαθήματα (Γλώσσα, Μαθηματικά, Ιστορία, Φυσική, Γυμναστική, Αισθητική Αγωγή...). Αντικειμενικά, η διαδικασία αυτή θα οδηγήσει σε απολύσεις εκπαιδευτικών, όπως έγινε και στα ΕΠΑΛ, όταν κατάργησαν ειδικότητες. Ο φτωχός γονιός δε θα μπορεί να καλύψει τα μεγάλα κενά στην εκπαίδευση και επαγγελματική αποκατάσταση του παιδιού του.
Αρα προωθούν ένα σχολείο ακόμα πιο ταξικό, που θα χτυπήσει τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών των λαϊκών οικογενειών, τα εργασιακά των εκπαιδευτικών, θα κάνει τους γονείς ακόμα καλύτερους πελάτες και τα παιδιά αυριανούς φτηνούς εργαζόμενους.
Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι το «νέο» «κοινωνικό» και «αυτόνομο σε ό,τι αφορά τον προγραμματισμό και τη διαμόρφωση μέρους του ωρολογίου προγράμματος» σχολείο, θα είναι ένα σχολείο αντίστοιχο με τις οικονομικές και κοινωνικοταξικές συνθήκες της περιοχής του, άρα διαφορετικό από το διπλανό του, ένα σχολείο που θα αναπαράγει τις ταξικές ανισότητες και τελικά θα εξασφαλίζει φτηνό εργατικό δυναμικό στις επιχειρήσεις.
Ο εκπαιδευτικός - διαμεσολαβητής καλείται να συμβάλλει στην αναπαραγωγή ενός εργατικού δυναμικού, που θα εξασφαλίσει την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, πολλές από τις οποίες θα μπαινοβγαίνουν και θα κερδοσκοπούν μέσα στο ίδιο το σχολείο και πολύ περισσότερο θα καθορίζουν τους όρους και τις προϋποθέσεις με βάση τις οποίες θα γίνεται αυτή η αναπαραγωγή.
Σχολείο και εκπαιδευτικός θα «αξιολογούνται» για το κατά πόσο προχώρησαν αυτές τις αναδιαρθρώσεις στο χώρο τους, γι' αυτό η αξιολόγηση έχει αντικειμενικά ταξικό πρόσημο, είναι αντιδραστικό εργαλείο και πρέπει να αποτραπεί.
Το «νέο» αυτό «κοινωνικό» σχολείο είναι το σχολείο που έχουν σήμερα ανάγκη ΕΕ και επιχειρήσεις, αλλά βρίσκεται στην αντίπερα όχθη από τις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες των παιδιών των λαϊκών οικογενειών.
Ο λαός σήμερα χρειάζεται για τα παιδιά του ενιαία αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Εκπαίδευση με δίχρονη υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή και 12χρονο σχολείο, που θα διαπαιδαγωγούν και θα μορφώνουν όλα τα παιδιά, θα τα ετοιμάζουν να διεκδικήσουν ζωή, μόρφωση και δουλειά με πλήρη δικαιώματα. Ο εκπαιδευτικός πρέπει να πάρει θέση σ' αυτήν την όχθη, για να ανυψώσει την παιδαγωγική και επιστημονική του υπόσταση και να υπηρετήσει με τον καλύτερο τρόπο τις μορφωτικές ανάγκες των παιδιών των λαϊκών οικογενειών.

Θεοδώρα ΔΡΙΜΑΛΑ
Δασκάλα, μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών και του ΔΣ της ΔΟΕ